Historia powstania oficjalnego ruchu turystycznego
Pierwsze oficjalne określenie terminu turystyka mało miejsce w 1937 roku na radzie Ligii Narodów. Określeniem turysta zaś przyjęto nazywać osobę podróżującą przez czas więcej niż 24 h nie w miejscu jego stałego zamieszkania. Również za turystów uważano osobę podróżujące w celach handlowych, administracyjnych rodzinnych i innych. Z definicji turysta wykluczono osoby podróżujące w celach zarobkowych, przebywających w innych krajach tranzytowych. Rada Ligi Narodów zobowiązała wszystkie kraje do prowadzenia statystyki ruchu turystycznego na osnowie jednolitego systemu. Po 1945 roku został stworzony Międzynarodowy Związek Oficjalnych Organizacji Turystycznych. Przyjęto nazywać turystami gości, którzy w miejscu ich czasowego pobytu spędzili więcej jak 24 h i korzystali z bazy noclegowej danego kraju, lub miejscowości. Na konferencji ONZ w Rzymie w latach 60 zostało określone pojęcie wycieczkowicza. Wycieczkowiczem nazywamy osobę, która przebywa nie w miejscu zamieszkania mniej jak 24 h i nie korzysta z noclegu w oficjalnej bazie noclegowej.